Penny wise, pound foolish

Penny wise and pound foolish, zo klinkt een bekend Engels gezegde. Deze week ben ik daar twee keer mee in aanraking gekomen. Kennelijk raakt dit gezegde in tijden van crisis wat uit beeld. Het is een illustratie van korte termijn denken: op de korte termijn winst behalen en op de lange termijn zien we wel weer verder… Of, om in een andere taal de uitspraak van een koning die zijn koninkrijk in het verderf stortte te herhalen: “Après nous, la déluge!”. Na mij de zondvloed.

Deze hele crisis lijkt veroorzaakt te zijn door aanhangers van het korte termijn denken: snel winst halen, gauw die bonus pakken, aftikken op afgesproken resultaten op de korte termijn, maakt niet uit als je de targets maar haalt. Wat er op lange termijn gebeurt is niet interessant. En daar plukken we allemaal de vruchten van. Er zijn weinig reserves opgebouwd maar wel veel kredieten genomen en de gevolgen daarvan ondervinden we nu.
Tegelijkertijd lijkt een aantal mensen de gevolgen van die crisis met hetzelfde type denken te willen bestrijden, als die de crisis veroorzaakt heeft. Kijken naar korte termijn effecten, nu beperken op kosten, zodat we op korte termijn weer onze resultaten binnen halen. Wat op lange termijn gebeurt, is minder interessant. Niet meer investeren in de ontwikkeling van medewerkers, want dat kost alleen maar geld. Dat daarmee samenwerkingsprocessen, motivatie en resultaten inzakken op de langere termijn , het zij zo. Nu is de winst binnen, toch? Langer vooruitkijken is lastig en daarvoor is geen tijd en geld beschikbaar, want het is …….. juist crisis.

Mijn voorbeelden van penny wise, pound foolish? Organisaties die niet meer willen investeren in training en samenwerking van een samengevoegde afdeling. Een andere organisatie die niet kritisch kijkt naar opdrachtformuleringen aan externen, of een overwogen keuze maakt in wat uit te besteden en wat in eigen beheer te doen. Dat zou een verstandige beslissing zijn. Wat er wel gebeurt is in de blue wat gaan roepen over tariefstellingen en suggereren dat externen veel te veel verdienen, zonder te kijken naar toegevoegde waarde. Of zonder zich op de markt te oriënteren. Kortom kiezen voor korte termijn resultaten en niet voor lange termijn effecten.

Ik word hier niet vrolijk van. Het komt me ook niet effectief of zelfs professioneel over. Begrijp me goed, ik kan me heel goed voorstellen dat organisaties kostenbewust te werk gaan en kritisch hun begroting op bezuinigingen screenen en zoeken naar manieren om dat op een verstandige manier te doen. Gelukkig kom ik nog heel veel goede voorbeelden tegen van organisaties die wel met de crisis geconfronteerd worden, maar de blik wat meer verruimen naar de langere termijn. Mogelijk omdat ze dat ook hiervoor al gewend waren te doen en daardoor beter de crisis te lijf kunnen.

Ik begrijp de druk die onder invloed van de financiële crisis heerst. Ik begrijp ook de behoefte om snel zichtbare resultaten te behalen. Maar ik zie ook wat de gevolgen van korte termijn successen op de langere termijn kunnen zijn en welke schade en dus extra kosten dat over een aantal jaren kan betekenen. En ik vertrouw op de wijsheid van beslissers om soms even wat verder te kijken dan het volgende kwartaalresultaat. En daar waar pounds te verdienen zijn, die ook in te boeken zich tegelijkertijd realiserend dat het investeren van pennies mogelijk pounds in de toekomst kan opleveren. Ging de cost niet voor de baet uit?

Carry Bomhof